24 januari 2018

Ruig land

In de 19de eeuw bestond er grote armoede in Ierland.
Veel Ieren verlieten hun land om ergens op de wereld een nieuw bestaan op te bouwen.
Op 17 maart 1866 verloofden zich in Dublin Wellesley Bailey en Alice Grahame. Voordat ze gingen trouwen, vetrok Wellesley Bailey op wereldreis om ergens werk te vinden. Hij ging eerst naar Australië om in de goudmijnen zijn geluk te beproeven. Het leverde hem
niks op. Later probeerde hij het ook nog in Nieuw-Zeeland en in Nieuw-Caledonië, maar ook daar zonder resultaat. Terug in Dublin maakt hij met zijn verloofde toevallig een kerkdienst mee, waarin over deze woorden gepreekt wordt:

“Blinden laat ik gaan over onbekende wegen, op paden die ze niet kennen voer ik hen. Duisternis verander ik in licht, ruig land maak ik vlak” (Jesaja 42:16).

Wat de Ierse dominee in Dublin destijds over de woorden van Jesaja gezegd heeft, weten we niet en het doet er ook niet toe. Wat we wel weten, is dat door deze woorden de ogen van de jonge Wellesley opengingen. Misschien heeft hij zich eerst in het lot van de blinden herkend – vanwege zijn zoektochten “in de duisternis en in een ruig land” – en heeft hij vervolgens bedacht dat er mensen zijn op de wereld, die het nog veel zwaarder hadden dan hij. En
misschien heeft hij ook bedacht dat als God de blinden over onbekende wegen wil laten reizen, dat God dan hem, Wellesley Bailey, ook wel zou bijstaan.

Hoe het ook zij, kort hierna ging hij weer op reis, maar nu om onderwijzer te worden in dienst van een zendingsorganisatie. Zo kwam hij in Punjab, India terecht. Daar leerde hij pas echt wat armoede was. Hij leerde daar ook een zekere dokter Morrison kennen, die zich het lot van mensen met lepra aantrok. Die dokter Morrison had een dorpje gesticht, waar mensen met lepra konden verblijven. In 1869 gebeurde het, dat dokter Morrison met verlof ging en aan Wellesley Bailey vroeg om de leiding tijdelijk van hem over te nemen.

Toen werd het voor Wellesley Bailey duidelijk dat hier zijn levensroeping lag. Hij was toen 23 jaar oud!

Wellesley en Alice trouwden vijf jaar na hun verloving, in 1871, in de kathedraal in Bombay. Samen gelden zij als de oprichters van de Leprazending. In hun leven was dat nog een kleine organisatie, die met geld uit Ierland en Schotland eerst wat huisjes bouwde, en later een paar hospitalen. Maar het werk verspreidde zich over steeds meer landen, en toen Wellesley Bailey in 1917 met pensioen ging, bestreek het werk van de Leprazending al 87 programma’s in twaalf landen.

De Baileys maakten in hun latere leven reizen naar de Verenigde Staten en naar Canada om ook daar steun te vragen voor het werk onder mensen met lepra. Wellesley Bailey is in 1937 op 93-jarige leeftijd overleden.

Hij had zich waarschijnlijk ooit herkend in de woorden van een Bijbelvers. In de duisternis van een onzekere toekomst en in het ruige land van onbekende streken heeft God voor hem licht
en begaanbare wegen geschapen – precies zoals ooit de profetie uit Jesaja in Dublin geklonken had. Iets van die profetie heeft zich in hun leven inderdaad voltrokken.

ds. Douwe Boelens

Dagtekst

Erediensten

(Alle diensten beginnen om 10.15 uur, tenzij anders aangegeven.)

Agenda

Bethlehemkerk in Anderlecht

Jongerenreis naar Hongarije – 1 t/m 10 augustus 2018

—–