25 augustus 2016

Verslag van het KAP-kamp in Zuid-Afrika

Verslag KAP-kamp in Zuid-Afrika

van 1 tot 23 juli 2016

 

Als Nederlandstalige, Franstalige en Duitstalige mensen samen op reis gaan, kan het nooit saai worden. Daarom voelde ik me goed in de Belgische groep naar het KAP-kamp in Zuid-Afrika. Er zaten in de groep een paar echte Belgen en alle anderen hadden een andere nationaliteit. Het is altijd spannend als je in een nieuwe omgeving terechtkomt en nieuwe mensen leert kennen.

KAP-kampOp zondag, de eerste dag na onze aankomst, zaten we meer dan vier uur in een kerk terwijl we de helft van wat er gezegd werd, niet konden verstaan. Alle KAP-leden kregen helemaal vooraan in de kerk plaats om te zitten. De kerkgangers van daar zongen in onze aanwezigheid heel luid in hun eigen taal met muziek, handgeklap en dans. Na een paar uur kreeg ik genoeg van het zitten en besloot ik om me met dans en zang aan te sluiten bij de kerkgangers. Het was een goed gevoel om te zien dat andere KAP-leden me toen volgden, hoewel niet iedereen dat deed.

Afrikaans is een van de zes talen die er gesproken worden in Zuid-Afrika. Het was altijd leuk om mee te luisteren op de bus, omdat het natuurlijk heel erg lijkt op de Nederlandse taal. De eerste week van ons verblijf zaten we eigenlijk meer tijd op de bus dan dat we verbleven op de plaats waar we naartoe gingen. Maar ook toen was het voor mij nooit saai, omdat ik veel Zuid-Afrikaanse mensen, sympathieke Duitsers en de anderen om mij heen had met wie ik gezellig kon zingen of kaarten.

Het einde van de week zag er al beter uit. We konden een bezoek brengen aan onze Zuid-Afrikaanse gastgezinnen. Iedereen ging in koppels van twee naar een familie. Ik mocht met een heel lief en grappig, Duitstalig meisje mee. We waren allebei een beetje zenuwachtig over waar we precies naartoe gingen. De familie bij wie we terechtkwamen, bleek een heel aardige familie te zijn. We praatten veel en kregen heel lekker eten. De volgende morgen brachten ze ons naar een Afrikaans feestje dat ‘stonetumb’ heette. Als ik het goed begreep, is dit een feest om de begrafenis van een vorig jaar overledene te herdenken. Er klonk luide muziek en er werd gedanst en gegeten. Dit herinnerde me telkens aan Curaçao, waar ik zes jaar heb gewoond. De vrouwen brachten ons heerlijk eten en bekeken ons met grote ogen. Blijkbaar was het speciaal voor hen dat we blank waren. Een van de vrouwen riep hard: “Kijk, wat een lange neus!” Terwijl we aan het eten waren, vroegen ze of we toelieten dat ze foto’s van ons maakten. Voor ons was dat geen probleem. Het was grappig om te zien dat een van de vrouwen die voor ons stonden, geen foto’s van ons trok, maar een video aan het maken was van hoe wij aten!

Net als in de eerste week, werd er ook in de tweede en derde week ‘s morgens en ‘s avonds een ‘devotion’ gehouden door de verschillende groepen van KAP-leden. Heel vaak bij het zingen onder de devotion, werd aan mij gevraagd om de zang te leiden. Er was ook een (Duitstalige) jongen die zijn gitaar mee had genomen en met wie we veel musiceerden. Bijna elke avond na de devotion bleven we met nog een paar Zuid-Afrikaanse en Belgische, goed horende vrienden in de zaal om de Heer te prijzen met ‘worship’ liederen uit ons hart. We waren op zoek naar de Heer, maar ook op naar ‘Unity in the Community’ in ZuidAfrika.

Van alles wat we hebben gezien en meegemaakt in Zuid-Afrika, vond ik de geschiedenis van de Apartheid en het leven van Nelson Mandela het interessantst.
Ik werd voor de laatste avond, onze afscheidsavond gevraagd om over mijn eigen liedjes te vertellen en die ook te zingen. Ik heb toen aan het publiek verteld dat we uit het Apartheidsmuseum weten, dat Zuid-Afrika zware tijden heeft meegemaakt en dat dit ons heel diep raakt. Daarna zong ik mijn lied ‘Journey through the Night’ dat ook over oorlog en zware tijden gaat. Na mijn optreden kreeg ik een instemmend applaus. Dit was onze laatste avond van onze zoektocht in het Zuiden.

Julianna Boelens

Dagtekst

Erediensten

(Alle diensten beginnen om 10.15 uur, tenzij anders aangegeven.)

Agenda

Taizé-ontmoeting

Taizé-ontmoeting: 11 november in de Museumkerk