27 november 2014

Bed, bad en brood voor iedereen

De Conference of European Churches (CEC) in het gelijk gesteld

Overal in Europa zwerven er mensen over straat die niet in een reguliere opvang terechtkunnen. Dat zijn vaak vreemdelingen die om een of andere reden geen ‘verblijfstitel’ (meer) hebben. Mensen zonder papieren dus. Mensen die vaak tegelijkertijd geen kant meer uit kunnen.

Overal in Europa worden de kerken met deze problematiek geconfronteerd en er worden regelmatig vormen van minimale noodopvang opgezet. Onze kerk heeft daar ook ervaring mee. Overal is er dan het besef dat die noodhulp niet kan zonder te kijken naar de structurele oorzaken van de problemen.

Op 10 november jl. heeft het Europees Comité voor de Sociale Rechten (ECSR), de Conference of European Churches (CEC) in het gelijkgesteld bij zijn pleidooi voor
recht op de meest basale voorzieningen voor ieder mens, ongeacht zijn of haar verblijfstatus. Onder het voorzitterschap van onze voormalige predikant van de PKB en voormalig voorzitter van de VPKB, Guy Liagre, heeft de CEC een klacht van de Protestantse Kerk in Nederland (PKN) tegen haar staat aanhangig gemaakt bij het Europees Comité voor de Sociale Rechten. De kerk werd als serieuze partij erkend, omdat zij met grote regelmaat geconfronteerd werd met zeer schrijnende situaties, waarin zij feitelijk hulp bood.

Individuele mensen, maar ook gezinnen met jonge kinderen klopten immers bij plaatselijke kerken aan, omdat zij in hun wanhoop niet meer wisten waar ze het anders zoeken moesten. In 2013 heeft de CEC dit probleem namens de PKN neergelegd bij het Europees Comité voor de Sociale Rechten. Dat feit alleen al heeft voor de Belgische staat betekend dat men, anticiperend op een eventuele uitspraak, de regelingen voor jongeren die over straat zwerven, versoepelde.

Vanaf dat moment heeft iedereen onder de 18 jaar die in België verblijft en geen alternatieven heeft, ongeacht zijn of haar verblijfsstatus, altijd recht op opvang. Met de uitspraak van het ECSR in de zaak die de CEC heeft aangespannen en die vooralsnog alleen Nederland betreft, zijn alle mensen beoogd die zonder enige voorziening in de samenleving verblijven, ongeacht hun leeftijd. Dat wil zeggen dat men vindt dat de overheid minimaal een bed, bad en brood moet bieden aan een ieder die nergens anders terecht kan. Dat zijn de basisvoorzieningen die men op humanitaire gronden ter beschikking moet stellen, vindt het ECSR, en de staat moet dat doen omdat de menselijke waardigheid in het geding is.

Het Europees Comité voor de Sociale Rechten heeft op zichzelf geen wetgevende bevoegdheid. Een uitspraak van het ECSR wordt voorgelegd aan de Raad van Europa die de Europese ministers aanbevelen om de uitspraak in hun eigen land in wetgeving om te zetten. De uitspraken van het ECSR zijn ondertussen wel zo gezaghebbend dat ze in rechtbanken direct al een rol spelen.

Voor velen die kerkelijk betrokken zijn in Europa is deze uitspraak bijzonder hoopgevend. Vooralsnog omdat het een begin van een oplossing kan zijn voor de schrijnende maatschappelijke problemen waar wij als kerkleden regelmatig mee te maken hebben. Opkomen voor mensen die helemaal aan de grond zitten, is een vertaling naar
onze tijd van de oproep die wij horen in het hoopvolle bericht aangaande de mensheid van Jezus Christus. Wat ook hoopvol is, is dat de kerk (misschien na lange tijd weer) maatschappelijk relevant wordt en zich als stemgever van de minsten onder ons, mengt in de voorbereidingen van relevante beslissingen die de kwetsbaren betreffen.

ds. Anne Kooi

Dagtekst

Erediensten

(Alle diensten beginnen om 10.15 uur, tenzij anders aangegeven.)

Agenda

Kerkkriebels 2017

Open vensters